Gmina Kórnik podzielona jest na 26 sołectwa oraz miasto Kórnik. Pięć wsi gminnych nie ma rangi sołectw. Są to: Jaryszki, Celestynowo, Dworzyska, Świątniczki i Trzykolne Młyny.

BIERNATKI - wieś położona nad Jeziorem Bnińskim, ok. 3,5 km na południe od Kórnika. Pierwsze wzmianki o wsi sięgają roku 1404 co oznacza, że osadnictwo na tych terenach rozwijało się od najdawniejszych czasów. Dowodem na to jest odnalezione tutaj jedno z największych w Wielkopolsce cmentarzysk kultury łużyckiej. Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 965 ha, a jej największym walorem jest położenie nad jeziorem. Nic więc dziwnego, że ma ona charakter rolniczo-turystyczny. W okolicy jeziora usytuowane są ośrodki wypoczynkowe i liczne domki letniskowe.

BŁAŻEJEWKO - wieś położona na zachodnim brzegu Jeziora Bnińskiego, ok. 6,5 km na południe od Kórnika. Na początku XVIII wieku Teofila z Działyńskich Szołdrska-Potulicka sprowadziła tutaj osadników niemieckich dając każdemu z nich ziemię do uprawy oraz prawo do pozyskiwania drewna z okolicznych lasów. Wieś nazywano wówczas Błażejewskimi Olendrami. Od początku należała ona do klucza kórnickiego. Po II wojnie światowej na jej terenie powstał PGR.  Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 300 ha z czego większość to tereny rolnicze. Ponieważ wieś położona jest nad jeziorem i porośnięta lasem duży odsetek powierzchni stanowią tereny rekreacyjne. Nad brzegiem jeziora zlokalizowany został Ośrodek Szkoleniowo-Wypoczynkowy oferujący noclegi w pokojach hotelowych, domkach campingowych i na polu namiotowym. Za wsią znajdują się pozostałości cmentarza ewangelickiego, a około 600 m na zachód przebiega czerwony szlak turystyczny z Zaniemyśla do Bnina.

BŁAŻEJEWO - wieś położona na zachodnim brzegu Jeziora Bnińskiego, ok. 5 km na południe od Kórnika. Pierwsze pisane wzmianki o wsi pochodzą z 1339 roku i dotyczą Mikołaja z Błażejewa herbu Grzymała, sędziego ziemskiego poznańskiego. Od 1513 roku wieś podlegała pod parafię Bnińską. W XIV i XV wieku wieś należała do rodu Błażejewskich, od 1459 roku do rodu Górskich herbu Łodzia, od 1578 roku do Jana Bnińskiego, a na początku XVII wieku przeszła w ręce rodu Działyńskich. Obecnie wieś ma powierzchnię 350 ha z czego większość zajmują użytki rolne i lasy. Głównym walorem wsi jest jej położenie nad jeziorem. Kilkaset metrów od wsi przebiega czerwony szlak turystyczny z Zaniemyśla do Bnina.

BORÓWIEC - wieś położona w dolinie rzeki Głuszynki, ok 4,5 km na północny zachód od Kórnika. Wieś powstała jako osada olenderska w XVIII wieku Olendrzy zamieszkali w Borówcu w 1734 roku, a zostali sprowadzeni na te tereny przez męża Teofili z Działyńskich - Stefana Szołdrskiego. Ludność ta była wyznania ewangelickiego. Obecnie wieś zajmuje obszar 1500 ha, z czego blisko 60% stanowią lasy. Największym walorem wsi jest jej malownicze położenie w otoczeniu lasów. W Borówcu zlokalizowana jest gminna oczyszczalnia ścieków. Po wschodniej stronie drogi nr 11 znajduje się Obserwatorium Astrogeodynamiczne Polskiej Akademii Nauk. W Borówcu znajdują się pozostałości XIX-wiecznego cmentarza ewangelickiego. Przez wieś wiodą także dwa szlaki turystyczne: czerwony z Kórnika do Kamionek oraz czarny ze stacji PKP Gądki.

CELESTYNOWO - wieś położona przy drodze do Pierzchna, ok. 3 km na wschód od Kórnika. Osada powstała w 1828 roku w miejscu, gdzie po reformach przeprowadzonych przez zaborczy rząd pruski przeniesiono folwark proboszczowski. Właściciel dóbr - Tytus Działyński - zobowiązał się wybudować w nowym miejscu dom mieszkalny oraz zabudowania gospodarcze i nazwał osadę imieniem swojej żony.

CZMONIEC - wieś położona w południowo-zachodniej części gminy, nad rzeką Wartą, ok. 14 km od Kórnika. Od zachodu wieś graniczy z Rogalińskim Parkiem Krajobrazowym. Wieś została założona w XVIII wieku jako osada olenderska i zamieszkiwana w głównej mierze przez ludność wyznania ewangelickiego. Czmoniec należał do majątku kórnickiego. Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 1096 ha, z czego ponad połowę stanowią użytki rolne. Na tym terenie występują lasy łęgowe. Tereny nadwarciańskie są dobrym miejscem do wypoczynku i rekreacji. W środkowej części wsi zachował się fragment XIX-wiecznego cmentarza ewangelickiego.

CZMOŃ - wieś położona w południowej części gminy, przy drodze z Bnina do Śremu, ok. 9 km na południowy zachód od Kórnika. Niewiele wiadomo o historii Czmonia - na pewno wieś istniała już w XIV wieku, a w XIX wieku znajdował się tu folwark. Zamieszkiwała ją ludność wyznania katolickiego i ewangelickiego. Wieś wchodziła w skład dóbr kórnickich. Obecnie wieś zajmuje obszar 1707 ha i należy do największych w gminie. Ponad połowę powierzchni porastają lasy, a pozostałe tereny wykorzystywane są rolniczo. Turyści mogą dotrzeć do Czmonia idąc żółtym szlakiem z Zaniemyśla.

CZOŁOWO - wieś położona po południowej stronie drogi z Kórnika do Mosiny, ok. 5 km na zachód od Kórnika. W XII wieku wieś stanowiła własność książęcą i najprawdopodobniej wchodziła również w skład dóbr bnińskich kasztelana Mirosława. W XIX wieku Czołowo było gminą i składało się z dwóch miejscowości: Czołowo Wieś i Czołowo Folwark zajmujący powierzchnie 474 ha. Wówczas wieś należała do dóbr kórnickich i była zamieszkiwana zarówno przez ludność wyznania katolickiego jak i ewangelickiego. Obecnie wieś zajmuje powierzchnie 797 ha z czego prawie 70% stanowią użytki rolne, a niemal 30% lasy. W Czołowie urodził się Marcin Kasprzak - działacz ruchu robotniczego.

DACHOWA – wieś położona w północno-wschodniej części gminy, przy drodze z Gądek do Szczodrzykowa, około 7,5 km od Kórnika. Niestety brak szczegółowych danych dotyczących powstania miejscowości, wiadomo jednak, iż istniała ona już w XIV wieku. W XIX wieku Dachowa składała się ze wsi i z folwarku, który zajmował prawie 242 ha. W 53 domach mieszkało wówczas 369 osób – głównie wyznania katolickiego. Powstanie północno-wschodniej części wsi związane jest natomiast z funkcjonowaniem tam gospodarstwa PGR. Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 521 ha z czego ok. 90% zajmują użytki rolne. Układ przestrzenny jest złożony - oś stanowi z jednej strony droga, z drugiej zaś Średzka Struga. Charakter zabudowy wiejskiej przypomina rzędówkę.

DĘBIEC – wieś położona we wschodniej części gminy, po południowej stronie trasy nr 11 z Poznania do Środy Wielkopolskiej, w odległości ok. 5,5 km od Kórnika. Pierwsze wzmianki o wsi znajdujemy w dokumencie Przemysława II z 1294 roku. Wówczas Dębiec znajdował się w dobrach kasztelana bnińskiego Mirosława – syna Przedpełka z rodu Łodzia. Pod koniec XIX wieku 17 domów zamieszkiwało 159 katolików. Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 521 ha, z czego ok. 80% stanowią pola uprawne. Zabudowa Dębca jest zwarta, regularna i skupia się wzdłuż dróg dojazdowych do wsi.

DWORZYSKA – wieś położona w sołectwie Konarskie, przy drodze z Czmonia do Mieczewa, ok. 10,5 km na wschód od Kórnika. Niegdyś Dworzyska wchodziły w skład dóbr kórnickich - były folwarkiem zajmującym powierzchnię 65,5 ha. Obecnie wieś składa się z kilku domów wielorodzinnych, a pozostałością po dawnej świetności jest dworek, który został zbudowany w I połowie XIX wieku.

DZIEĆMIEROWO – wieś położona przy drodze ze Śremu do Kleszczewa, 2 km na północny-wschód od Kórnika. W 1519 roku Dziećmierowo wchodziło w skład dóbr kórnickich, których właścicielem byli wówczas Czarnkowscy. W XIX wieku podzielone było na wieś i folwark o powierzchni 278 ha zamieszkiwany przez 302 mieszkańców. W II połowie XIX wieku we wsi założono park o powierzchni 2,2 ha. Po II wojnie światowej wieś weszła w skład kombinatu PGR. Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 861 ha. Dawny dworek i park stanowią jedyną atrakcję Dziećmierowa. Park zachował się w dobrym stanie, można w nim spotkać wiekowe lipy, jesion, robinię białą i wiąz.

GĄDKI – wieś położona w północnej części gminy, w dolinie Średzkiej Strugi, wzdłuż trasy nr 11, ok. 8 km od Kórnika. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1386 roku. Pod koniec XIX wieku we wsi stały zaledwie dwa domy zamieszkiwane przez 33 osoby, funkcjonował tutaj także folwark. Oprócz wsi Gądki istniało również Dominium Gądki zajmujące powierzchnię 475,5 ha. W Dominium 8 domów zamieszkiwane było przez 133 osoby. Obecnie wieś zajmuje obszar 400 ha. Ponad połowę powierzchni stanowią użytki rolne, a ok. 20% tereny komunikacyjne. To w Gądkach skupia się duża część terenów przemysłowych i inwestycyjnych gminy. Do zabytków we wsi można zaliczyć zespół stacji PKP oraz budynek, który w XIX wieku pełnił funkcje zajazdu. Atrakcją sołectwa są także tereny leśne. Ze stacji kolejowej wiedzie do Borówca czarny szlak turystyczny, łączący się ze szlakiem żółtym.

JARYSZKI – wieś położona na północnym skraju gminy, w dolinie Michałówki, ok. 11 km od Kórnika. Niegdyś Jaryszki były własnością kościelną, później szlachecką. W 1520 roku Mikołaj Spławski kupił wieś w zamian za trzy grzywny czynszu rocznego - ze swej wsi Żerniki - w dziedziczną, wieloletnią dzierżawę. W XIX wieku istniał w Jaryszkach folwark należący do Dominium Żerniki. Teren ten nie należał do klucza kórnickiego. Obecnie wieś zajmuje niewielki obszar wykorzystywany przede wszystkim rolniczo. W pobliżu wsi znajduje się kompleks ogródków działkowych zajmujący 10,6 ha powierzchni.

KAMIONKI – wieś położona w zachodniej części gminy w dolinie Głuszynki, rozciągająca się wzdłuż drogi nr 548 na odcinku ok. 3 km, odległa o ok. 8 km od Kórnika. Najstarsza wzmianka o Kamionkach pochodzi z 1296 roku. Ówczesny biskup poznański Jan przeznaczył dziesięcinę z Kamionek na utrzymanie nowozałożonej kolegiaty w pobliskiej Głuszynie. W 1637 roku Kamieniewscy sprzedali Kamionki Grudzińskim, a później kupił je Działyński włączając je w skład dóbr kórnickich. W XVIII wieku istniał w Kamionkach gościniec oraz wiatrak służący również gospodarzom z innych wsi. W końcu XVIII wieku znajdowały się tutaj 24 domy zamieszkane przez 135 osób. Pod konie XIX wieku w Kamionkach mieszkało już 496 osób, w większości wyznania ewangelickiego. Obecnie następuje dynamiczny rozwój miejscowości. Kamionki są największym sołectwem gminy – 2095 ha, z czego niemal 70% zajmują lasy. Walorem wsi jest otaczający ją duży kompleks leśny. W środkowej części wsi, po południowej stronie drogi nr 548, zachowały się pozostałości XIX-wiecznego cmentarza ewangelickiego.

KONARSKIE – wieś sołecka położona przy drodze z Bnina do Mosiny, 6,5 km na zachód od Kórnika. W XIX wieku Konarskie było gminą podległą parafii bnińskiej. Do wsi należał również folwark w Dworzyskach. W 1885 roku stało tutaj 40 domów zamieszkanych przez 330 osób. Konarskie, jak i okoliczne tereny należały do klucza kórnickiego. Obecnie wieś rozciąga się na obszarze 429 ha, z czego 86% zajmują użytki rolne. Zabudowa jest charakterystyczna dla szeregówek – domy rozmieszczone są zwarcie wzdłuż drogi. Walorem wsi jest przylegający od południa duży kompleks leśny.

KONINKO – wieś położona nad Michałówką przy drodze z Kamionek do Gądek, 12 km na północny-zachód od Kórnika. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z XV wieku. Właścicielem wsi był wówczas Jan Szczytnicki, który miał w posiadaniu również sąsiednie Szczytniki. W XIX wieku istniało tutaj Dominium Koninko o powierzchni 497,5 ha. Składało się ono z dwóch części: wsi w której w 4 domostwach mieszkało 19 osób oraz z folwarku Świątniczki, w którym mieszkało 160 osób. Wśród 12 budynków folwarku znajdowała się również gorzelnia parowa. Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 443 ha z czego ok. 65% stanowią użytki rolne. Z Koninkiem graniczy kompleks ogródków działkowych o charakterze rekreacyjnym.

KROMOLICE – najdalej na wschód wysunięta wieś gminy Kórnik, położona nad Średzką Strugą przy drogach do Krerowa i Januszewa, odległa od Kórnika o 10 km. W XIX wieku Kromolice były Dominium zajmującym obszar 378 ha, znajdowało się tutaj 7 domów zamieszkanych przez 120 osób. Kromolice wraz z okolicznymi terenami wchodziły w skład dóbr kórnickich. Po II wojnie światowej Kromolice zostały przejęte przez kombinat PGR. Obecnie wieś zajmuje 534 ha, z czego ok. 90% zajmują użytki rolne. W sołectwie nie ma lasów. Zabudowania zlokalizowane są na dwóch niewielkich wzniesieniach. Takie położenie oraz liczne ceglane domy tworzą niepowtarzalną atmosferę.

MOŚCIENICA – wieś położona na zachodnim brzegu Jeziora Skrzynki Duże, przy drodze do Borówca, 2 km na północny-zachód od Kórnika. Mościenica była początkowo własnością biskupa, później Szczodrzyka i Mroczka – synów Jaracza. W końcu XVI wieku wieś była w posiadaniu Skrzyneckich, a od 1576 roku wchodził w skład dóbr kórnickich. Obecnie wieś zajmuje niewielki obszar wykorzystywany rolniczo i rekreacyjnie. Atrakcją Mościenicy jest nadjeziorne położenie. Znajduje się tu także kompleks działek letniskowych. Przebiega tędy czerwony szlak turystyczny z Kórnika do Borówca (również szlak rowerowy)

PIERZCHNO – wieś położona we wschodniej części gminy, przy drodze z Runowa, 6 km od Kórnika. Pierzchno istniało już przed 1287 rokiem. W XIV wieku było w posiadaniu rodu Grzymalitów. Była tu wówczas siedziba parafii, do której należały także Trzebisławki, Dachowa, Kromolice i Runowo. Pod koniec XV wieku parafię przeniesiono do nowowybudowanego kościoła w Kórniku. W 1580 roku Pierzchnem zarządzał Jerzy Kołaczek, a w 1618 roku było ono w posiadaniu Zygmunta Grudzińskiego. Kolejnymi właścicielami byli Działyńscy. Za ich panowania rozebrano kościół. Wieś liczyła wówczas 190 mieszkańców, istniała karczma i dwa młyny. Nie jest znana dokładna data wybudowania we wsi folwarku pańszczyźnianego. W XIX wieku wchodził on jednak wraz probostwem Celestynowo w skład okręgu wiejskiego Pierzchno. Powierzchnia folwarku wynosiła wówczas 355 ha. W całym okręgu stały 23 domy zamieszkane przez 266 mieszkańców wyznania katolickiego. Po II wojnie światowej folwark wszedł w skład kombinatu PGR w Kórniku. Obecnie powierzchnia sołectwa wynosi 750 ha, z czego ok. 90% zajmują użytki rolne. Zabudowa Pierzchna skupia się wzdłuż drogi i jest niejednorodna. Spotyka się tu domy jednorodzinne, a także bloki mieszkalne powstałe przy dawnym PGR. Jedyną atrakcją wsi jest dwór i park. W Pierzchnie znajduje się także kaplica.

PRUSINOWO – wieś położona na wschodnim brzegu Jeziora Bnińskiego, w odległości 7 km od Kórnika. Nie jest znana dokładna historia Prusinowa. Wieś istniała już w XVI wieku. Obok niej znajdował się folwark wchodzący w skład dóbr kórnickich. W XIX wieku w 29 domach mieszkało 297 osób. Folwark nie zachował się do dzisiejszych czasów. Obecnie wieś zajmuje obszar 348 ha, z czego ok. 90% stanowią użytki rolne. Jedynym walorem wsi jest położenie nad brzegiem jeziora, lecz brak lasów czyni ten obszar mało atrakcyjnym dla wypoczynku.

RADZEWO – wieś położona wśród pól przy drogach z Bnina do Rogalina i z Czmonia do Dworzysk, w odległości 8,5 km na południowy-zachód od Kórnika. W latach 1510-1696 istniał w Radzewie kościół parafialny p.w. N.M. Panny i św. Mikołaja. Pod koniec XVI wieku część wsi była w posiadaniu Stanisława Radzewskiego, a pozostały obszar należał do Stanisława Górki. W 1618 roku przejął Radzewo Zygmunt Grudziński. W owym czasie stały tu dwa młyny z pięcioma kołami. Później wieś przeszła w ręce Działyńskich, którzy wybudowali tu folwark. Pozostałością folwarku, zachowaną do dziś, jest dworek. Obecnie wieś zajmuje obszar 803 ha, z czego ok. 92% stanowią użytki rolne.

ROBAKOWO – wieś położona w północno-wschodniej części gminy, nad Średzką Strugą, przy drogach z Gądek do Szczodrzykowa i z Poznania do Środy Wielkopolskiej, odległa od Kórnika o 7 km. Dokładne dzieje wsi nie są znane. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1396 roku. W 1580 roku właścicielem Robakowa był wojewoda poznański Stanisław Górka, a później weszło ono w skład dóbr kórnickich. W XIX wieku wieś zajmowała obszar 629 ha i zamieszkiwało ją 236 osób. Stało tutaj 29 domów i folwark. Obecnie wieś zajmuje obszar 682 ha. Największy udział w powierzchni (ok. 84%) maja użytki rolne oraz tereny zabudowane. Wieś składa się z dwóch części – Robakowo Wieś i Robakowo Osiedle. Robakowo Wieś ma charakter rzędówki, położona jest w dolinie Średzkiej Strugi, w pobliżu dawnego folwarku. Przy linii kolejowej zlokalizowane jest natomiast Robakowo-Osiedle. Do dnia dzisiejszego z dawnych zabudowań zachowała się rządcówka oraz bardzo zniszczony park krajobrazowy.

RUNOWO – wieś położona nad Średzką Strugą, 5,5 km na północny-wschód od Kórnika. Przez centrum wsi przebiega droga ze Szczodrzykowa do Pierzchna. Pierwsze wzmianki o Runowie pochodzą z 1319 roku, kiedy jego właścicielem był Albert Runowsky. W 1352 roku z Runowa pisał się Wojciech, a pod koniec XIV wieku Szczodrzych i Dzierżysław. W 1486 roku Runowo kupił Uriel Górka – jeden z pierwszych właścicieli Kórnika. Później wieś była w posiadaniu Czarnkowskich, Grudzińskich, a w XVIII wieku Działyńskich. Za ich panowania powstał w Runowie folwark. Pod koniec XIX wieku we wsi znajdowało się 17 domów zamieszkanych przez 112 osób, folwark natomiast liczył 91 mieszkańców i 3 domy. Runowo wchodziło wówczas w skład Dominium Bnin. Po II wojnie światowej Runowo przejął Kombinat PGR w Kórniku. Obecnie powierzchnia wsi wynosi 483 ha, z czego ok. 90% zajmują użytki rolne. Obszar jest całkowicie wylesiony. We wsi zachowały się pozostałości parku i eklektycznego dworku (dawna rządcówka zbudowana pod koniec XIX wieku).

SKRZYNKI – wieś położona na wschodnich brzegach jezior Skrzynki Duże i Skrzynki Małe, przy trasie z Poznania do Środy Wielkopolskiej, 2,5 km na północny-zachód od Kórnika. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z końca XIII wieku. Szczodrzyk – kanonik poznański i Mroczko, synowie Jaracza weszli w posiadanie Skrzynek i nieistniejącej już osady Borek oddając w zamian Orkowo. Przedtem Skrzynki były własnością biskupią. Pod koniec XIV wieku właścicielami tych terenów byli Skrzyneccy, a od 1576 roku należały do klucza kórnickiego. Skrzynki tworzyły z pobliską Mościenicą okręg wiejski. W 1893 roku stało we wsi 15 domów, które zamieszkiwały 122 osoby. Obecnie wieś zajmuje powierzchnię 1049 ha, w której największy udział mają lasy 53% i użytki rolne - 28%. Walorem miejscowości jest położenie nad jeziorami i w bliskim sąsiedztwie dużego kompleksu leśnego. Wzdłuż zachodniego brzegu Jeziora Skrzynki Duże biegnie czerwony szlak turystyczny (również dla turystyki rowerowej). Znajduje się tu również kompleks ogródków działkowych i działek letniskowych. W Skrzynkach funkcjonuje także prywatne Centrum Tenisowe i Odnowy Biologicznej.

SZCZODRZYKOWO – wieś położona w dolinie Średzkiej Strugi, przy drogach ze Śremu do Kostrzyna i do Gądek, ok. 4,5 km na północny-wschód od Kórnika. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z XIII wieku. Jej właścicielami byli wówczas synowie Jaracza – Szczedrzyk i Mroczko. Pod koniec XVI wieku pisali się ze Szczodrzykowa Stefan i Floryan. W 1638 roku wieś przeszła w ręce Grudzińskich, a później Działyńskich. W 1789 roku stało tu 10 budynków, w tym karczma i browar. W XIX wieku, podobnie jak w okolicznych wioskach istniał w Szczodrzykowie folwark. Liczył on 40 mieszkańców i 4 domy. Po II wojnie światowej Szczodrzykowo przejęte zostało przez Kombinat PGR. Doszło wówczas do znacznej rozbudowy wsi – powstało między innymi osiedle bloków mieszkalnych i ośrodek zdrowia. Wieś zajmuje obecnie powierzchnię 282 ha. W pobliżu przebiega linia kolejowa z Poznania do Ostrowa Wielkopolskiego. Ze starych zabudowań zachował się dworek i pozostałości zniszczonego parku.

SZCZYTNIKI – wieś położona w północno-zachodniej części gminy, w dolinie Michałówki, przy drodze z Gądek do Poznania, w odległości 11 km od Kórnika. Pierwsze wzmianki o Szczytnikach pochodzą z 1386 roku. Właścicielami wsi byli wówczas Szczytniccy. Po kilkukrotnej zmianie właścicieli wieś weszła w skład majątku kórnickiego. Obecnie wieś rozciąga się na powierzchni 271 ha, z czego ok. 75% zajmują użytki rolne. Znaczny udział w powierzchni mają także tereny przeznaczone pod budownictwo. Wieś jest obszarem intensywnego osadnictwa – głównie mieszkańców z Poznania. Obecnie we wsi znajduje się kompleks działek letniskowych.

ŚWIĄTNICZKI – wieś położona w północno-zachodniej części gminy, na granicy z Poznaniem, nad rzeką Świątnicą, 15 km od Kórnika. W XIX wieku istniał tutaj folwark należący do Dominika Koninko. We wsi stało wówczas 12 domów zamieszkanych przez 160 osób. Wśród zabudowań znajdowała się również gorzelnia parowa. Obecnie we wsi znajduje się kompleks ogródków działkowych.

TRZYKOLNE MŁYNY – wieś położona w dolinie Warty, przy drodze ze Śremu do Rogalina, 10,5 km na zachód od Kórnika. Niegdyś Trzykolne Młyny były osadą olenderską. W XIX wieku stało tu 5 domów zamieszkanych przez 38 osób – głównie ewangelików. Wieś zajmowała 271 ha powierzchni i należała do klucza kórnickiego. Obecnie w strukturze użytkowania ziemi dominują pastwiska i łąki. Walorem Trzykolnych Młynów jest nadwarciańskie położenie. Wieś leży na granicy Rogalińskiego Parku Krajobrazowego.

ŻERNIKI – najdalej na północ wysunięta wieś gminy, przy drodze do Kostrzyna, 11,5 km od Kórnika. Pierwsze wzmianki o Żernikach pochodzą z 1400 roku. Obecnie wieś zajmuje obszar 675 ha, z czego ok. 85% stanowią użytki rolne, a 8% lasy. Przez wieś przebiega autostrada A2. We wsi znajduje się XIX-wieczny zniszczony folwark oraz kompleks ogródków działkowych.